Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/14013 K.2016/500

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamından, 07.09.2002 günü gece saat 04.00 sıralarında sanıklar ... ve ... ile temyiz dışı ... ve ...'ün, fırıncılık yapan müştekilerin işyeri kapısı asma kilitlerini kırarak pek hafif kabul edilen un çuvallarını çalmaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin her bir müştekiye karşı ayrı ayrı olmak üzere 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 522. (pek hafif) maddelerinde yazılı bulunan suçu oluşturduğu,

5237 sayılı TCK'nın ise 142/1-b, 143. maddelerinde yazılı bulunan hırsızlık suçu yanında Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, Dairemizce de benimsenen 22.01.2013 tarih 2012/1142 Esas 2013/17 Karar sayılı içtihadında da belirtildiği üzere, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi halinde uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı dikkate alınarak ayrıca aynı Yasa'nın 116/2-4 ve 119/1-c maddelerinde yazılı bulunan suça da uyduğu,

mahkemece 765 sayılı TCK'nın sanıklar lehine kabul edilerek 493/1-son, 522. (pek hafif) maddelerinin tatbiki ile sanıkların ayrı ayrı ve 2 kez olmak üzere 2 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkumiyetlerine karar verilip, kazanılmış hak nedeniyle netice cezaların bozma öncesi ilk kararda hükmedilen 1 yıl 4 ay hapis cezasına indirgendiği anlaşılmakla, her iki yasa somut olaya tek tek uygulanmak suretiyle lehe yasanın belirlenmesi yoluna gidilmemiş ise de netice ceza bakımından mevcut uygulamanın sanıklar lehine olduğu,

aleyhe temyiz de bulunmadığı anlaşılmakla bu husus bozma nedeni yapılmamış, işyeri dokunulmazlığını ihlal suçu bakımından uzlaşma şartlarının araştırılmaması nedeniyle bozma talep eden tebliğnamedeki düşünceye de iştirak edilmemiştir.