Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/14238 K.2015/10761

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay yeri inceleme raporuna göre sanığın müştekiye ait park halinde bulunan aracını anahtar uydurmak suretiyle açarak, pek hafif değerde olan oto teybini çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/2 ve 522. maddelerinde yazılı bulunan suçu oluşturduğu, 5237 sayılı TCK'nın ise 142/2-d maddesi kapsamında olduğu,

her iki Yasa'nın sanık hakkında aleyhe-lehe değerlendirilmesi yapılırken, sanığa 5237 sayılı TCK nın 142/1-b ve 143. maddeleri uyarınca neticeten 2 yıl 4 ay hapis cezası verileceği, 765 sayılı TCK'nın 493/2 ve 522. (pek hafif) maddelerinin uygulanması sonucu belirlenen 1 yıl hapis cezasının sanık lehine bulunduğu yolunda karşılaştırma yapılmış ise de, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinde yazılı bulunan suçun, alt sınırının 3 yıldan başladığı, sanığın atılı eylemi kabul etmekle birlikte suça konu oto teybini ne zaman çaldığını hatırlamadığı yolunda beyanda bulunduğu,

eylem saatinin belli olmaması nedeniyle sanık aleyhine 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında 765 sayılı TCK ile yapılan uygulamanın açıkça sanık lehine olduğu görüldüğünden bu husus aleyhe temyiz olmadığından;

mahkemece, Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 19.01.2009 tarih 2009/22 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde, bozma ilamı doğrultusunda sanık hakkında kurulan hükümde CMK'nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmamış ise de, suçtan doğan zararın giderilmediği dosya kapsamı itibariyle anlaşılmakla, sanık hakkında CMK'nın 231. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı kabul edilmekle, bu husus da sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.