KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2015/14290 E., 2016/5803 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Nisan 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
320 kelime·2 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine göre mağdurun suça konu yeri, tarlasıyla beraber kiraladığı ve tarlaya gittiğinde konut olarak kullandığı anlaşılmakla konut dokunulmazlığını ihlal suçunun oluştuğuna dair kabul yerinde görülmüş ve tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
İşyeri dokunulmazlığını ihlal suçunu birden fazla kişi ile birlikte işleyen sanık hakkında; 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-T.C. ... Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
2-Yargılama gideri olarak hesaplanan ve sanığın payına düşen 17,50 TL'nin, CMK'nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklikle terkin edilecek miktar olan 20,00 TL'nin altında kaldığından hâzineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2015/14290, K. 2016/5803, 20 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama