Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/14560 K.2016/5394

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın müştekiye ait kuyumcu dükkanına müşteri gibi girerek, bilezik bakmak istediği, incelediği sırada el çabukluğu ile iki tane bilezik çalması biçiminde gerçekleştirdiği eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b. maddesine uyan suçu oluşturduğu, aynı Kanun'un 142/2-b. maddesinde tanımlanan özel beceri öğesinin, elde veya üstte taşınan eşyayı almaya yönelik bir düzenleme olduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılarak sanığa fazla ceza verilmesi,

2-Sanığa neticeten adli para cezası verilmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

3-Kabule göre de;

Denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek mahkemeye ait olduğu gözetilmeden mükerrir olan sanık hakkında TCK’nın 58/6-7. maddesi gereğince “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazdan başlamak üzere sanık hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi,