Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/14707 K.2016/8678

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamından, sanık ...'in sorumlu yöneticisi, diğer sanık ...'nun ise şantiye şefi ve maden arama saha sorumlusu olduğu ...

Madencilik Şirketi'nin, 21.04.2005 ile 21.04.2015 tarihleri arasında geçerli olmak üzere 19,03 hektarlık hazine arazisi üzerinde maden arama ve işletme ruhsatı alıp, bölgede çalışmaya başladıkları, suça konu 190 ada 23 parsel sayılı taşınmazın ise bu alan içinde kalıp, evveliyatında hazine arazisi iken ihale yoluyla satış işlemi ile müşteki adına 10.07.2008 tarihinde tapuya tescil edildiği, müştekinin 20.02.2009 tarihinde sanıkların sorumlusu olduğu şirket aleyhine Çanakkale Asliye Hukuk Mahkemesi'ne müdahalenin men'i davası açtığı, 18.03.2010 tarihinde de Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı'na müracaatta bulunduğu,

Çanakkale 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/92 Esas, 2010/648 Karar sayılı dava dosyasında, mahallinde icra edilen keşif sonrası alınan bilirkişi raporu uyarınca, “müştekiye ait parselde toplam tecavüzlü kısmın 2960 m2 olup, bunun 112 m2 sinin davalı şirketin işletme izni içinde olduğu, geriye kalan 2848 m2 sinin ise işletme izni dışında bulunduğu”nun bildirildiği, mahkemece, davalı şirketin, müştekinin rızası olmadan tapulu taşınmazına el atarak,

dikey yönde kazılar yapmak suretiyle altında bulunan madeni işlettiğinin ve toprağa zarar verdiğinin kabulü ile müdahalenin men'ine, tarımsal gelir hesaplama metoduna göre hesaplanan 3.173,70 TL'nin davalı şirketten alınarak davacıya verilmesine dair kararının, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 05.06.2012 tarih 2012/9769 Karar sayılı ilamı ile onandığının anlaşılması karşısında,

1-Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.05.2010 tarih, 2010/588 sayılı iddianamesi ile “sanıkların, müştekinin arazisine tecavüzde bulunarak taş çıkartma ve bu sırada müştekinin arazisinde göçme ve zarar oluşmasına neden olma şeklinde gerçekleşen eylemlerinin hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğundan” bahisle TCK'nın 141/1 ve 151/1. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı, her ne kadar iddianamenin anlatım kısmında, sanıkların araziye tecavüz eyleminden bahsedilmiş ise de bununla hırsızlık suçunun kastedildiği,

iddianamedeki sevk maddeleri ve nitelendirmeye göre TCK'nın 154. maddesinden açılmış bir davası bulunmadığı görülmekle, kamuya veya özel şahsa ait araziden maden çıkarılması eyleminin, 3213 sayılı Maden Kanun'un 12. maddesinde 5995 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik uyarınca kabahate dönüştüğü ve idari para cezası gerektirdiği, bu halde kabahat ve cürümlerin birbirine dönüşmeyeceği gözetilerek,

atılı hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından sanıkların ayrı ayrı beraatleri ile 5326 sayılı Kabahatler Yasası'nın 20. maddesi uyarınca zamanaşımı hükümleri de dikkate alınıp, aynı Yasa'nın 24. maddesine göre idari yaptırım kararı verilmesi gerekirken, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 16.04.2013 günlü, 2012/6-1307 Esas ve 2013/151 Karar sayılı kararı uyarınca iddianamedeki olayın anlatım biçimi ve uygulanması istenen yasa maddelerine göre;

sanıklar hakkında TCK'nın 154. maddesinde düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçundan CMK'nın 170. maddesine uygun şekilde açılmış bir dava bulunmadığı gibi, ek iddianame de düzenlenmediğinin anlaşılması karşısında, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemle sınırlı olduğu gözetilmeden dava konusu dışına çıkılarak sanıkların yazılı şekilde TCK'nın 154. maddesi uyarınca mahkumiyetlerine karar verilmesi suretiyle CMKnın 225/1. maddesine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de;

2-Çanakkale 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/92 Esas, 2010/648 Karar sayılı dava dosyası kapsamında, mahallinde icra edilen keşif sonrası, sanıkların sorumlusu olduğu şirketin el atması ve haksız tecavüzü sonucu müştekinin, 3.173,70 TL zarara uğradığının 24.12.2010 tarihli karar ile tespit edilip hüküm altına alındığının anlaşılması karşısında, ilgili hukuk mahkemesi dava dosyasının akıbeti beklenmeden ya da bu yönde bilirkişiden rapor alınıp, zarar miktarı belli edilmeden, sanıkların zararı gidermediği gerekçe kılınarak, sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair yazılı şekilde karar verilmesi,