Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/1544 K.2015/2164

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların müşteri gibi girdikleri katılana ait kuyumcu dükkanında sanık ...'nin katılanı oyaladığı sırada diğer sanığın 22 adet bileziği çaldığının kabul edilmesi karşısında; sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, “elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak ya da özel beceriyle” suçun işlenmesi durumunda uygulanacak olan TCK'nın 142/2-b. maddesi ile hüküm kurulması,

2-Sanık ...'in tekerrüre esas ilamı bulunmamasına rağmen, sanık hakkında Asliye Ceza Mahkemesince 07.10.2005 tarih 2005/4 esas 2005/100 karar ile yine Asliye Ceza Mahkemesince verilen 07.12.2005 tarih 2005/3 esas 2005/99 karar sayılı tekerrüre esas ilamları bulunduğundan bahisle sanık hakkında verilen cezanın TCK'nın 58/6 maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar veilmesi,

3-Sanıkların kasten işlemiş oldukları suç dolayısıyla hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,