Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/16161 K.2016/9249

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanığın aşamalarda, müştekinin çalındığını iddia ettiği silahı, 1 yıl kadar süre kız arkadaşı ..... ile birlikte aynı evde yaşadıkları müştekinin elinde gördüğünü ve kimseye zarar vermemesi için sakladığını ancak daha sonra geri verdiğini iddia ederek hırsızlık suçlamasını kabul etmediği, müştekinin de beyanında, silahın nerede olduğunu sormak için sanığın kız arkadaşı olan... isimli şahsı aradığını,...'ün ise "300,00 TL verirsen yerini söylerim" dediğini ifade ettiği anlaşılmakla, müştekinin soyut iddiası dışında mahkemece sanığın dava konusu silahı çaldığını kabule götüren delillerin neler olduğu denetime olanak verecek şekilde tartışılmadan suçun sübuta erdiğinin kabulü ile yazılı şekilde yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

Kasten işlemiş olduğu suç nedeniyle hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan, aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması ile ayrıca T.C.

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,