Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/17010 K.2016/8873

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya kapsamından, katılanın ... Şubesinde bulunan hesabına rızası dışında, internet şifresi kırılmak suretiyle girilerek, sanığın İş Bankası Tarsus şubesindeki hesabına 2.120,00 TL'nin eft yapılarak havale edildiği ve paranın aynı gün sanık tarafından çekildiği; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.11.2009 gün ve 193/268 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın katılanın hesabından kendi hesaplarına para havalesi yapılması şeklinde gerçekleşen eylemlerinin TCK'nın 142/2-e, maddesinde öngörülen "bilişim sisteminin kullanılması suretiyle hırsızlık" suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine, aynı maddenin diğer haklar ile a, b, d ve e bentlerindeki hak yoksunluğun ise infaz tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması, ayrıca T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Adli sicil kaydına göre, tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı Yasa'nın 58. maddesinin uygulanmaması,