Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/17097 K.2016/896

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Hükümlü hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 50/5. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK’nun 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca hükümlü ...'nın temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Hükümlü hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Diğer temyiz yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Genel yargılama ile uyarlama yargılamasının koşulları ve sonuçları birbirinden farklı olduğundan, hakkındaki hüküm kesinleşmekle “hükümlü” konumuna giren 12.10.2004 tarihli kararı temyiz etmeyen sanık ...'nın, lehe yasanın değerlendirilmesi gerekçesiyle yapılan bozmalarda, yargılaması devam eden diğer sanıkla birlikte yargılanmasının yasal olarak olanaklı olmadığı gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

a-Keşfe ve bilirkişi raporuna göre müştekinin işyerinin kapı kilit tertibatının cebir ve şiddet kullanılarak açıldığının belirtilmesi ve ilk uygulamanın 765 sayılı TCK'nın 493/1-son maddesi ile yapılmış olması, bu kararın diğer sanıklar yönünden de Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nce de onanarak kesinleştiğinin anlaşılması karşısında eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden aynı yasanın 142/2-d maddesi ile uygulama yapılması,

b-Hırsızlık suçundan kurulan hükümde belirlenen 3 yıl 3 ay hapis cezasından TCK'nın 62/1. maddesi ile 1/6 oranında indirim sonucu " 2 yıl 8 ay 15 gün hapis cezası" yerine hesap hatası sonucu "2 yıl 9 ay 15 gün hapis cezasına " hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,

c-Suça konusu eşyanın değeri dikkate alındığında TCK'nın 61. maddesi uyarınca alt hadden uzaklaşma suretiyle uygulama yapılmamış olması,

d-İşyeri dokunulmazlığını bozmak suçunun birden fazla kişi tarafından işlendiğinin kabul edildiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesiyle uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

e-Kasten işlemiş oldukları suçlar nedeniyle hapis cezalarıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan, aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm oldukları hapis cezalarından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması ile ayrıca T.C.

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,