Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/17632 K.2016/489

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanıklar ........ ve............. ile temyiz dışı Gül Yel'in olay günü gündüzleyin farklı konutlarda ikamet eden müştekilerin kapı dışındaki ayakkabılıklarını arayarak, müştekilerin ayakkabı içine bıraktıkları ikamet anahtarlarını bulup, bu yolla ele geçirdikleri anahtarlar ile içeri girmeleri ancak her hangi bir şey alamadan ikametlerden ayrılmaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin 765 sayılı TCK'nın 493/2-son, 61 ve 522. maddelerinde yazılı bulunan suça uyduğu, 5237 sayılı TCK'nın ise 142/2-d, 35, 116/1 ve 119/1-c, 53. maddeleri kapsamında kaldığı,

mahkemece lehe kabul edilen 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d ve 35. maddeleri uyarınca sanıkların ayrı ayrı ve 2 kez olmak üzere 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, lehe-aleyhe değerlendirilmesi yapılırken 5237 sayılı TCK'nın 116/1 ve 119/1-c maddelerinde yazılı bulunan suçlar bakımından bir değerlendirme yapılmaması ile sanıkların adli sicil kayıtlarında 765 sayılı TCK'nın 81. maddesi uyarınca tekerrüre esas sabıkalarının bulunmaması ve her iki müştekinin konutundan her hangi bir eşya çalınmadığı görülmekle 765 sayılı TCK ile değerlendirme yapıldığı sırada 522. (pek hafif) maddesinin tatbik edilerek netice cezanın

belirlenmesi cihetine gidilmediğinin anlaşılması karşısında sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/2-son, 61 ve 522. (pek hafif) maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d, 116/1 ve 119/1-c 53. maddelerinin somut olaya tek tek tatbik edilerek, lehe yasanın yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,