Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/1849 K.2015/3602

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

13.08.2009 gününden iki ay kadar önce yakınan ...'in sahibi olduğu ancak öğle namazı için ayrılması sebebi ile kayınpederi ...'e emanet olarak bıraktığı cep telefonu bayisine gelen failin masa üstündeki telefonu maketi ile değiştirdiğini, dükkana dönen yakınanın durumu farkedip tanık ...'ye gelen giden olup olmadığını sorduğunu, ...'nün bir müşterinin gelip telefonlara bakıp gittiğini söylediği ancak olayın ardından müracatta bulunmadıkları, benzer bir yöntemle dükkan komşularından da hırsızlık olması üzerine onlara ait kamera kayıtlarını izledikleri ve ...'nün kendi dükkanlarına olay günü gelen kişinin aynı kişi olduğunu söylediği,

13.08.2009 günü ise sanığın yeniden yakınanın işyerine geldiği, sahte kimlik ile kendisini polis olarak tanıtıp üç tane telefon alacağıın söylediği ancak yakınanın sanığı tanıması üzerine diğer dükkan komşularına haber verdiği, dükkan komşusunun resim göstermek bahanesi ile oyaladığı;

sanığın tedirgin olarak kapıdan kaçtığı, ancak yakınan ve çevre esnafın yardımı ile yakalandığı olayda, sanığı daha önceden tanımayan ve hatta önceki olay sebebi ile müracatta dahi bulunmayan yakınan ...'nın 13.08.2009 günlü ifadesinde yakaladıkları şahsın kayınpederenin dükkan komşularının güvenlik kamerasından tanıyıp gösterdiği şahıs olduğu yönündeki beyanları, tanık ...'nün yine aynı tarihli ifadesinde “Kaçan ve daha sonra yakalanan Daha ...'ün işyerinde iki ay önce cep telefonu çalan şahıs olarak tam ve net olarak teşhis ettim” şeklindeki ifadesi ve 13.08.2009 tarihli yakalama tutanağı ve olayın oluş biçimine göre,

mahkemenin yakınanların sonradan değiştirdiği kovuşturma aşaması beyanları yerine olaya daha yakın olan ve kesinlik arz eden soruşturma beyanlarına üstünlük tanıyarak yazılı şekilde karar vermesinde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargılama gideri olarak hesaplanan 4,5 TL'nin, CMK'nın 324/4 maddesine 6352 sayılı Kanunun 100. maddesiyle eklenen değişiklik gözetilerek, terkin edilecek miktar olan 20 TL'nin altında kaldığının anlaşılması karşısında, hazineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,