Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/18592 K.2016/6639

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın, savunması alınırken bildirdiği ... Mahallesi ..

Giriş Daire: .... adresine 30.10.2006 tarihinde tebliğe çıkarıldığı, sanığın bu adresten ayrılmış olması nedeniyle hükmün tebliğ edilmediğinin, tebliğ mazbatasına derc edildiği, gerekçeli kararın bu kez aynı adreste Tebligat Yasası'nın 35. maddesi uyarınca 05.12.2006 tarihinde tebliğ edildiği görülmekle, anılan Yasa'nın 10. maddesine göre, bilinen en son adrese tebligat yapılacağı, bu adrese tebligat yapılamaması halinde ise adres kayıt sisteminden öğrenilen adresin, bilinen en son adres olarak kabulü ile tespit edilecek bu adrese tebligat yapılması gerektiğinin düzenlendiği,

yine aynı Yasa'nın 35. maddesine göre tebligat yapılabilmesi için daha önceden bu adrese 21. maddeye uygun şekilde tebligat yapılmış olmasının hükme bağlandığı, her ne kadar sanığın tebligat anında ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunduğu iddiası, gelen yazı cevaplarından doğrulanmamış ise de, dosya içindeki belgelerden, sanık tarafından yargılama aşamasında ikametgah adresi olarak bildirilen ... Mahallesi ..

Giriş Daire: ..... adresine Tebligat Yasası'nın 21. maddesine uygun şekilde herhangi bir tebligat yapılmadığı gibi sanığın bu adreste oturmadığının tespiti üzerine, mernis adresi de araştırılmadan, aynı adrese doğrudan 35. madde uyarınca karar tebliği usulsüz olduğundan, sanığın hükmü öğrenmekle, 08.07.2013 tarihli temyiz talebinin geçerli ve süresinde olduğu kabul edilerek temyiz isteminin süre yönünden reddini talep eden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanığın adli sicil kaydında, kasıtlı suçtan mahkumiyetlerinin bulunması nedeniyle, sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı ve zamanaşımı bakımından lehe olan 765 sayılı TCK'ya göre de, 16.06.2003 olan suç tarihi ve 13.10.2006 olan karar tarihi itibariyle zamanaşımın henüz dolmadığı görülerek yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamından; sanığın, 16.6.2003 günü gece saat 03.30 sıralarında yanında mahkumiyet hükmü kesinleşen ... ve hükümden sonra ölen ... ile birlikte müştekinin park halinde bulunan ... model ... marka aracının muhkem kapısını açarak düz kontak yapmak suretiyle çalmaları şeklinde gerçekleşen eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/1-son ve 522 (pek fahiş) maddelerine mümas olduğu, 5237 sayılı TCK nın ise .../...

142/1-b ve 143. maddeleri kapsamında kaldığı, mahkemece her iki yasa somut olaya tek tek tatbik edilerek lehe yasanın belirlenmesi cihetine gidilmemiş ise de sonuç ceza bakımından 5237 sayılı TCK ile yapılan uygulamanın açıkça sanık lehine olduğu değerlendirilmekle bu husus ile sanığın eylemine uyan TCK'nın 142/1-b maddesi yerine aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi ile hüküm kurulması sonuca etkili olmadığından.

UYAP sorgulamasında, 16.6.2003 günü güneşin saat 05.16'da doğduğu, TCK' nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 04.16'ya kadar olan zaman diliminin gece olarak kabulü gerektiği, atılı suçun saat 03.30 sıralarında işlenmesi nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK' nın 143. maddesi uyarınca ceza arttırımına gidilmemesi aleyhe temyiz olmadığından; kasten işlemiş olduğu atılı suç nedeniyle hürriyeti bağlayıcı cezaya mahkum olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK' nın 53. maddesinde yazılı bulunan hak yoksunluklarına karar verilmemiş ise de, T.C.

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da dikkate alınarak, bu hususun da infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.