Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/1896 K.2015/4296

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık ve mala zarar verme suçlarının sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdurun, sanığın babasının güvercinlerin yarı parasını verdiğini, diğer yarısını da kendisinin hibe ettiğini, olay sebebiyle bir zararının olmadığını, uzlaştığını, bir hak talebinin olmadığını belirttiğinin anlaşılması karşısında sanığın babası dinlenerek, ödeme yaptığı zamanın ve sanığın isteği üzerine ödeme yapıp yapmadığının sorulup sonucuna göre sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin, mala zarar verme suçundan kurulan hükümde ise TCK'nın 168. maddesinin 1. fıkrasının uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Mağdurun etrafı çevrili olmayan arsası üzerinde bulunan kümesinin konut veya eklentisi niteliğinde bulunmadığı gözetilmeden TCK'nın 116/4. maddesiyle hüküm kurulması,

3-Kabule göre de;

Konut dokunulmazlığını ihlal suçunun suç tarihi itibariyle uzlaşma kapsamında bulunması ve mağdurun da uzlaşmayı kabulü karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 253-254. maddelerine uygun olarak uzlaşma hükümlerinin uygulanmaması,