Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/2155 K.2015/2677

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ...'ın aşamalarda değişmeyen savunmasında; ismini ... olarak bildiği ...'nin kendisine ... isimli yerin karşısındaki evde bulunan suça konu plazma televizyonu satmak istediği sırada televizyonu kontrol ederken eli ile dokunup bazı yerlerinin kırık olduğunu görünce diğer sanık ...'ye 'bu televizyon çalıntı mı' diye sorduğunu ancak cevap alamayınca da, televizyonun çalıntı oldunu anladığını ve olayı polise ihbar ettiğini ifade ettiği; diğer sanık ...'nin ise sanık ...'ı tanımadığını, ona televizyon satmaya çalışmadığını, ...'un karşısındaki evi bilmediğini ifade etmesi karşısında.

18.01.2007 tarihli ihbar tutanağına göre saat 08.15 sıralarında kimliğini açıklamayan erkek bir şahsın ...'un karşısındaki iki katlı binaya ... isimli kişinin 3-4 kişi ile birlikte 16.01.2007 tarihinde plazma televizyon getirdiğini ve sürekli bu eve girip çıkarak değişik eşyalar getirdiğini ihbar ettiği ve araştırma neticesinde suça konu televizyonun bu yerde bulunduğunun tespit edildiğine göre ihbar eden kişinin kimliğinin tespit edilmek suretiyle gerekirse de ihbar tutanağını imzalayan kişilerin bilgilerine de başvurularak, sanık savunmasının doğruluğu araştırılarak,

sonucuna göre kanıtların bir bütün olarak taktiri ile sanığın hukuki durumun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yetinilerek, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı biçimde hüküm kurulması;

2-Kabul ve uygulamaya göre

a-Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde, hükümlülüğün yasal sonucu olan hak yoksunluklarının seçimlik olmaması nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hakların tümünden yoksunluğa hükmedilmesi gerektiği gözetilmeyerek, sadece 53. maddedeki bir kısım haklardan sanığın yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

b-6352 sayılı Yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen cümle gereğince, tahsiline karar verilen toplam 26,80 TL’den oluşan yargılama giderinden sanığın payına düşen 1/2’sinin, 6183 sayılı kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken miktar olan 20 TL'den az olduğunun anlaşılması karşısında, hazineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,