Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/21964 K.2016/524

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkındaki kararın 06.06.2013 günü yokluğunda verildiği, anılan bu kararın cezaevinde bulunan sanığa tebliğe çıkarıldığı ve 19.09.2013 günü tutanak ile tebliğ edildiği, sanığın bu karara karşı süresinde kanun yoluna başvurmadığı, ancak 10.12.2013 tarihinde bir dilekçe ile “kendisine tebliğ edilen kararı yanlış anladığını, kararda hakkındaki tüm suçlar yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği sandığını ancak bir suç yönünden mahkumiyet kararı verildiğini farkettiğini bu sebeple kararı temyiz etmek istediğini" beyan ettiği, bu temyiz talebinin 13.12.2013 tarihli ek karar ile reddedildiği,

redde dair kararın da sanığı 18.12.2013 günü tebliğ edildiği sanığın bu kararın ardından herhangi bir yasa yoluna başvurmadığı, ancak sanığın vasisi olduğunu söyleyen babası ...'ın 16.01.2015 günlü dilekçe ile temyiz talebinde bulunması üzerine dosyanın dairemize gönderildiği olayda.

1-06.06.2013 günlü ilk karar ile 13.12.2013 günlü temyizin reddine dair ek kararın tebliğ edildiği tarihlerde sanığın cezaevinde olduğu, cezaevinde bulunan kişilere karşı tebligatın nasıl yapılacağının Ceza Muhakemesi Kanun'un 33. maddesinde düzenlendiği, buna göre evrakın yalnızca tebliğine dair tutanağın yeterli olmadığı, muhatabın serbest olmayan bir kişi olması halinde okunup anlatılmasının da gerektiği, ancak cezaevinde bulunan sanığa yapılan tebligatlarda bu usule uyulmadığı görüldüğünden, öncelikle hem gerekçeli kararın hem de temyiz isteminin reddine dair ek kararın 5271 sayılı Yasa'nın 35/3. maddesi de gözetilerek sanığa teblig edilmesi,