Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/22708 K.2017/8304

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-İddianamenin kabulü kararı da dahil olmak üzere, duruşmaya hazırlık tutanağı, duruşma tutanakları ile gerekçeli karar başlığında yargılamaya Çocuk Mahkemesi sıfatıyla bakıldığının belirtilmemiş olması,

2-Suça sürüklenen çocukların 18 yaşını doldurmamış olmasına rağmen 21.11.2013 ve 21.02.2014 tarihli duruşmaların kapalı yapılması yerine açık yapılması ve hükmün de kapalı duruşmada tefhimi gerekirken, yazılı şekilde açık duruşmada tefhim edilmesi suretiyle CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması

3-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesine göre sosyal inceleme raporu alınmadan suça sürüklenen çocuğun başka bir tarihte işlediği iddia edilen suçtan dolayı başka bir dosyadan celp edilen sosyal inceleme raporu esas alınarak hüküm kurulması,

4-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında yargılandığı başka davalar nedeniyle düzenlenen sosyal inceleme raporunda suça sürüklenen çocuğun yaşıtlarının düşünme ve muhakeme seviyesinde olmadığı, algılama ve iletişim becerisinin zayıf olduğu, suç algısının gelişmemiş olduğunun" bildirilmesi karşısında suça sürüklenen çocuğun TCK'nın 32. maddesi gereğince "akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı" sağlık kurulu raporu ile saptandıktan sonra, sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturmayla hüküm kurulması,

Kabule göre de;

5-Suça sürüklenen çocuk ... müdafiisince suça sürüklenen çocuk hakkında lehe hükümlerin tatbikinin talep edildiği ve suça sürüklenen çocuk tarafından da anılan kurumun tatbiki kabul olunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilemeyeceği hususunun karar yerinde tartışmasız bırakılması,

6-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.