Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/2316 K.2015/1440

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuk ...'ın önceden tanıdığı mağdurun aracından, mağdura ait motosikletin anahtarını çalarak ...'ye vermesi ve ...'nün de bu anahtarla suça konu motosikleti çalması biçiminde gerçekleşen eyleminin bütün halinde tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu, suça vasıf verilirken eylem bütünlüğü içindeki en ağır niteliğe dayanılması gerektiğinden, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesine uyan haksız şekilde elde bulundurulan anahtarla kilit açmak suretiyle hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 141/1 ve 142/2-d maddeleriyle ayrı ayrı uygulama yapılması,

2- 24.08.2009 tarihli tutanak içeriği, mağdur beyanı ve ve tüm dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun suç ortağı olan ...'nün soruşturma aşamasında suça konu bisikletin mağdura iade edilmesini sağladığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 168/1. maddesinin uygulama yeri bulunup bulunmadığının sonuca bağlanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle fazla cezaya hükmolunması,