Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/25599 K.2017/277

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Aydın 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2003/717 Esas 2003/1112 Karar sayılı ilamıyla hükmolunan 420 adli para cezası ile mahkumiyete ilişkin, 11.02.2007 tarihinde yerine getirilen ilamın 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas bulunduğunun gözetilmemesi ve sanığın müştekinin işyerinde bulunan cep telefonunu çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden,

eylemin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Yasanın 141/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından,her ne kadar hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'u ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçu da uzlaşma kapsamına alınmış ise de atıfet kuralı uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün,

2008/6-47 Esas ve 2008/43 sayılı kararı ışığında, sanığın yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin sakatlanmasına yol açacağı değerlendirildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.