Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/2589 K.2015/5739

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıklardan ...'un yakalandıktan sonra hırsızlığa konu çantayı attığı yeri gösterdiği ve müştekiye iadesini sağladığı, ancak çantadaki 200 TL paranın bulunmaması ve buna ilişkin zararın giderilmemesi nedeniyle iadenin kısmi olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 168/4 maddesi gereğince müştekinin kısmi iadeye rıza gösterip göstermeyeceği tespit edildikten sonra sanıklar hakkında uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanıkların 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin “c” bendinde “velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanıkların kendi altsoyları yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyları haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3-Sanıklardan ...'un tekerrüre esas alınan hükümlülüğünde 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının düşünülmemesi,