Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/2590 K.2015/5357

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamındaki suçun 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunun 41. maddesi ile yapılan değişiklik öncesi uzlaşmaya tabi suçlardan olduğu, 5271 sayılı CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde yazılı usule göre suça sürüklenen çocuğun uzlaşmayı kabul ettiğini beyan ettiği, müştekinin de 03.03.2008 tarihli talimat ile alınan beyanında söz konusu hırsızlık mallarının bir kısmını geri aldıklarını suça sürüklenen çocuklardan şikayetçi olmadıklarını ve uzlaşmayı kabul ettiğini belirttiği anlaşıldığından uzlaşma sürecinin sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm verilmesinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

1) Suçu işlediği sırada 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesine aykırı olarak aynı kanunun 53/1. maddesinin uygulanmasına hükmedilmesi,

2) Suça sürüklenen çocuğun 16/08/2006 tarihli Cumhuriyet Savcısına verdiği ifade ve 16/08/2006 tarihli psikolojik değerlendirme raporunda suça sürüklenen çocuğun madde bağımlısı olduğunun belirtilmiş olması karşısında adı geçen suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK’nın 32. maddesi ışığında, suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme (irade) yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığı araştırılıp yöntemince raporla saptanarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,