Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/2707 K.2015/4394

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamından, 5.3.2009 tarihli Görgü Tespit Tutanağında, müştekinin daire giriş kapısınının kilit hizasında 3 ayrı yerde çizikler bulunduğu, kilit karşılığının ise tornavida benzeri bir cisimle 4 ayrı yerden zorlandığının tespit edildiği, müştekinin soruşturma aşamasında, kapıdaki zorlama sonucu oluşan iz nedeniyle, fazla maddi bir zararının olmadığı yolunda beyanda bulunduğu, TCK nın 151/1. maddesine mümas mala zarar verme suçunun, seçimlik hareketli bir suç olup, kanuni tanımda yer alan “başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması,

kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle atılı suçun maddi hareket unsurunun oluşacağı” nın öngörüldüğü, sanıkların hırsızlık amacıyla, müştekinin daire giriş kapısını çizikler oluşacak şekilde kısmen bozdukları ve müştekinin beyanına göre az da olsa bir zarar meydana geldiğinin anlaşılması karşısında, mahkemenin atılı suç yönünden sübutu kabulünde her hangi bir isabetsizlik görülmemiş olmakla, kapıda zarar meydana geldiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğunun tartışılmaması gerekçesi ile bozma talep eden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan hüküm kurulduğu sırada TCK nın 116/1. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası olarak belirlenen temel cezadan aynı yasanın 119/1-c maddesine göre bir kat arttırım yapılırken netice cezanın 12 ay hapis cezası yerine 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

2-Kasten işlemiş oldukları suçlar dolayısıyla hapis cezasıyla mahkûmiyetlerinin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

her bir sanık yönünden konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hüküm fıkralarından “1 yıl hapis cezası” ibarelerinin çıkarılarak yerlerine “12 ay hapis cezası” ibarelerinin yazılması ile TCK'nın 116/1 ve 119/1-c maddeleri uyarınca sanıkların konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından neticeten ayrı ayrı “12 ay hapis cezası ile cezalandırılmaları”, hüküm fıkrasından ‘‘TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1.maddesinde belirtilen ve 53/3.maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar.