Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/29100 K.2016/4446

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında; 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçundan, 19.12.2006 tarihinden önce işlenen suçlarda uygulama olanağı bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasası'nın 24, 5237 sayılı TCK'nın 73/8 ve 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma girişiminde bulunulması gerektiğinin gözetilmemesi ve suç tarihi itibariyle suça sürüklenen çocuk hakkında lehe yasanın belirlenmesinde konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları yönünden de CMK 253. madde uyarınca uzlaşma hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının araştırılarak sonucuna göre uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-5252 sayılı Yasa'nın 9/3. madde ve fıkrasındaki "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü uyarınca, 765 sayılı TCK. ile 647 sayılı Yasa'nın ilgili hükümleri ile 5237 sayılı TCK uygulanarak sonuçlarının birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenip hüküm kurulması gerekirken, 765 sayılı yasa ile uygulama yapılırken 5237 sayılı Yasa'nın 31/3. maddesi de uygulanmak suretiyle yazılı biçimde karma uygulama yapılması,