Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/29986 K.2018/4925

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılanın kovuşturma aşamasında alınan beyanında, evden 17.00 sıralarında ayrıldığını ve 17.30 sıralarında döndüğünde hırsızlığı fark etmiş olduğunu beyan etmesi ve olay tarihinde güneşin batış saatinin 16.38 olduğunun anlaşılması karşısında eylemin gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmeden TCK’nın 143. maddesi hükümlerinin uygulanması,

2-Suça konu eşyayı bir üçüncü kişiye satmak suretiyle zilyetliği devreden sanığın, satıştan elde ettiği menfaati iade etmeden üzerinde tasarruf yetkisi bulunmayan eşyayı sattığı yeri göstermesi, etkin pişmanlık olarak değerlendirilemeyeceği gibi, eşyanın satın alan kişiden alınarak katılana iade edilmiş olması da 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi kapsamında sanık tarafından gerçekleştirilmiş bir iade veya tazmin olarak olarak kabulünün mümkün olmaması nedeniyle, sanık hakkında koşulları bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uygulanırken tekerrüre esas olan önceki mahkumiyetlerinden en ağırının uygulanması gerekirken ceza miktarı olarak daha hafif olan mahkumiyetinin tekerrür uygulamasına esas alınması,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,