Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/30 K.2015/639

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... ve ...'nun yokluklarında verilen ...

Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.04.2008 gün ve 2007/156-2008/117 sayılı kararında "...hükmün tefhim veya tebliğinden itibaren bir hafta içerisinde Mahkememize bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine yapılacak beyanla hükmün temyizi kabil olmak üzere..." açıklamasına yer verildiği, sanık ...'a gerekçeli kararın bildirdiği son adrese 21.05.2008 tarihinde Tebligat Yasası'nın 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, sanığın 07.01.2009 tarihli dilekçesinde daha önce evli olduğu kişinin oturduğu adrese gerekçeli kararın tebliğe çıkarıldığını, bu kişinin kendisine kızgınlığından haber vermediğini, cezaya itiraz ettiğini belirttiği, ...

Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12.02.2009 tarihli ve 2007/156-2008/117 sayılı ek kararında eski hale getirme konusunda karar verme yetkisinin Yargıtay ilgili Ceza Dairesi'ne ait olduğu belirtilerek dosyanın temyiz incelemesine gönderildiği; sanık ...'na gerekçeli kararın cezaevi adresine 09.09.2009 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 13.11.2009 tarihli dilekçe ile eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu, ...

Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.11.2009 gün ve 2009/126 değişik iş sayılı kararı ile sanığın temyiz ve eski hale getirme taleplerinin süresinde olmadığı belirtilerek talebin reddine karar verildiği, bu kararın 22.12.2009 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 23.12.2009 tarihli dilekçesiyle taleplerini tekrarladığı,...

Ağır Ceza Mahkemesi'nin 09.02.2010 tarih ve 2010/79 değişik iş sayılı kararı ile eski hale getirme istemi konusunda karar verme yetki ve görevinin bu istemle birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay'a ait olduğu, mahkemesince olumlu-olumsuz bir karar verilmesinin hukuki geçerlilikten yoksun sayılacağı belirtilerek itirazın kabulüne ve ...

Asliye Ceza Mahkemesinin 24.11.2009 tarih 2009/126 değişik iş sayılı kararının kaldırılmasına, dosyanın Yargıtay incelemesine gönderilmesine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.11.2010 gün ve 274-300. 06.12.2008 gün ve 144-234, 23.09.1974 gün ve 224-408, 16.04.1973 gün 213-345 sayılı kararlarında açıkça vurgulandığı üzere temyiz süresinin geçirilmesinden sonra eski hale getirme başvurularını

değerlendirme yetkisinin Yargıtay'da olduğu, anılan Ceza Genel Kurul Kararları ışığında ve 5271 sayılı CMK'nun 42. maddesi uyarınca sanık ...'nun eski hale getirme istemi konusunda karar verme görevinin, bu istemle birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay’a ait olduğu gözetilmeden mahkemece ret karar verilmiş ise de, bu karar ve itiraz üzerine bu kararın kaldırılması yönündeki kararın yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.03.2012 gün ve 2011/386-2012/99 sayılı kararında açıklandığı üzere, her ne kadar kararda başvurulacak yasa yollarına ilişkin bildirimde, sürenin başlangıcının "tefhim ve tebliğ" şeklinde gösterilmesi nedeniyle bildirimin eksik ve yanıltıcı olduğu,

bu durumun eski hale getirme nedeni olarak kabulü ile temyiz başvurusunun süresinde yapıldığı ileri sürülebilirse de, yoklukta verilen hükme ilişkin olarak temyiz süresinin, sanıkların bu hükmü usulüne uygun olarak öğrenmesi yani tebliğle işlemeye başlayacağı açık olduğundan, bildirimde ayrıca "tefhim" kelimesine de yer verilmesinin, sanıklar açısından yasa yolu süresinin tebliğ ile işlemeye başlayacağı gerçeğini değiştirmeyeceğinden ve gerekçeli kararların, sanıkların bildirdikleri son adreslerine usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş olduğu anlaşıldığından hükmü,