KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2015/3156 E., 2015/776 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Nisan 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Suç eşyasını satın almak veya kabul etmek
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
297 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1)-80 gün olarak tayin olunan adli para cezasından TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 66 gün yerine 76 gün hesaplama hatası yapılarak cezasının aynı Yasanın 52. maddesi uyarınca para cezasına çevrilmesi sırasında 1320 TL yerine 1520 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,
2)-Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuğun savunması için yasa gereği görevlendirilen müdafiiye ödenen ücretin kişisel geliri saptanamayan sanıktan tahsil edilemeyeceği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğa yüklenen yargılama giderine bu ücretin de dahil edilmek suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye aykırı davranılması,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “suça sürüklenen çocuk hakkında, 76 gün adli para cezası hükmedilmesine ve devamında aynı yasanın 52. maddesi uyarınca 1520 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına” ibarelerinin çıkartılarak yerine; “suça sürüklenen çocuğun 66 gün adli para cezası ile,
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2015/3156, K. 2015/776, 15 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama