KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2015/3804 E., 2015/5901 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Eylül 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
288 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:
1-) O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedeninin incelenmesinde;
5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK'nun 310/3 maddesinde öngörülen bir aylık süre geçtikten sonra o yer Cumhuriyet Savcısı hükmü temyiz ettiğinden, anılan Yasanın 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak temyiz isteminin REDDİNE,
2-) Sanık ...'un temyiz nedeninin incelenmesinde;
Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanık beyanlarında, aliminyum doğramaların içinde bulunduğu çuvalların ağacın altına koyulduğu zaman diliminin belirtilmediği, suçun tam olarak belirlenemeyen bir vakitte işlendiğinin anlaşılması karşısında uygulama olanağı bulunmayan TCK'nın 143. maddesi ile uygulama yapılması,
2-Yargılama giderinin 6183 sayılı Kanunun 106. maddesinde belirlenen 20.00 TL’den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi gereğince Hazineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak sonuç cezanın "2 yıl 1 ay" olarak belirlenmesine ve yargılama gideri
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2015/3804, K. 2015/5901, 15 Eylül 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama