Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/4725 K.2015/7611

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların katılanın işlettiği otele gittikleri, resepsiyon görevlisi müşteki ... 'ya 500 Euro verdikleri, 710 TL para üstü aldıkları, daha sonra para üstünü Euro olarak almak istediklerini söyledikleri, aldıkları para üstünden 320 TL'yi gizlice yere atıp geri kalanı verdikleri, turist bir çocuğun yerdeki parayı alıp respsiyon görevlilerine verdiğinin anlaşılması karşısında; sanıkların eylemleri 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 35. maddesindeki suçu oluşturduğu halde aynı Yasa'nın 142/2-b ve 35. maddesi ile uygulama yapılması,

2-Kasten işlemiş oldukları suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanıkların 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin “c” bendinde “velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanıkların kendi altsoyları yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyları haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,