Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/7807 K.2015/11794

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekinin suç tarihinde evine gitmek üzere yolda yürüdüğü sırada yanına yaklaşan bir kişinin cep telefonunu görüşme yapmak amacıyla istediği, müştekinin kabul etmemesi üzerine yoluna devam ettiği, yaklaşık 15 dakika sonra arkasından gelen yüzünü görmediği kişinin müştekinin elinden telefonu alarak kaçtığı, müştekinin ise arkasından koşmasına rağmen hırsıza yetişemediği, müştekinin hemen başvurduğu kollukta albümden kimseyi teşhis edemediği, olaydan 7 ay sonra sanığı yolda görüp polise haber verdiği, sanığın bu şekilde yakalandığı, müştekinin başlangıçta bir teşhis yapamaması, eylemi gerçekleştirenin yüzünü görmediğini beyan etmesi,

olay ile sanığın yakalanması arasında geçen zaman gözetildiğinde müştekinin beyanına şüphe ile yaklaşmak gerektiği, sanığın da suçu kabul etmediği ve dosya kapsamında başkaca maddi bir delilin de bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın savunmasının aksini ispat edecek şekilde yüklenen suçtan mahkumiyetini gerektirir her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,