Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/7905 K.2015/11521

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen karar, bildirmiş olduğu adresinde, annesine 11.02.2011 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, sanığın söz konusu tarihte ... Kapalı Cezaevi'nde başka suçtan hükümlü bulunduğu anlaşıldığından, yapılan tebliğ işleminin geçersiz olması nedeniyle temyizin süresinde yapıldığı kabul edilerek temyiz isteminin reddine ilişkin 17.06.2011 tarihli ek kararın kaldırılması suretiyle yapılan temyiz incelemesinde;

Hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olan sanığın deneme süresi içinde yeniden kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle dosyanın yeniden ele alınması sırasında, önceki hükmün açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, sanık hakkında hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi karşı temyiz bulunmadığından, suçun gece vakti işlenmiş olması nedeniyle TCK'nın 143/1. maddesi uyarınca cezada artırıma gidilirken yasa maddesinin 43 olarak belirtilmesi ise mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın sarfına sebebiyet verdiği 2,75 TL yargılama giderinin, 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken 20,00 TL'lik tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,