Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/8366 K.2016/257

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27/11/2010 gün 2011/274-300, 06/12/2008 gün 144-234, 23/09/1974 gün 224-408 ve 16/04/1973 gün 213-345 sayılı kararlarında açıkça vurgulandığı üzere temyiz süresinin geçirilmesinden sonra eski hale getirme başvurularını değerlendirme yetkisinin Yargıtay'da olduğu belirtilmiştir.

Somut olayımıza gelince, sanığın yokluğunda verilen karar cezaevinde bulunduğu sırada bildirdiği son adrese 06.09.2010 tarihinde Tebligat Yasası'nın 35. maddesine göre tebliğ edildiği, sanığın cezaevinden gönderdiği 13.05.2011 tarihli dilekçesi ile mahkeme kararını temyiz etmek istediğini, gerekçeli kararın tarafına gönderilmesini talep ettiği, mahkemece 13.05.2011 tarihli müzekkere ile gerekçeli kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, temyiz süresi geçtiğinden infaza verildiğinin bildirildiği ve bu müzekkerenin sanığa tebliğ edildiği,

bunun üzerine sanığın 13.06.2011 tarihli dilekçesi ile karar tarihi öncesinde ve sonrasında cezaevinde tutuklu olarak bulunduğunu, herhangi bir kararı tebliğ almadığını, savunma hakkının kısıtlandığını, infazın durdurulmasını talep ettiğini beyan ettiği, mahkemece sanığın bu talebi eski hale getirme talebi olarak değerlendirildiği ve 15.06.2011 tarihli ek karar ile talebin kabulüne karar verildiği, sanığın 19.07.2011 tarihli dilekçesi ile asıl karar yönünden temyiz talebinde bulunduğu,

anılan Ceza Genel Kurul Kararları ışığında ve 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme istemi konusunda karar verme görevi, bu istemle birlikte (öncesinde) temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay’a ait olduğu gözetilerek, eski hale getirme isteminin kabulüne ilişkin ...... ......

Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15.06.2011 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğunun kabulü ile asıl kararın sanığa tebliğinin usulsüz olması karşısında, öğrenme ile süresinde yapıldığı anlaşılan temyiz istemine ilişkin incelemede,