Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/8771 K.2016/2089

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Suç tarihinde mağdura ait iş yerine kepenk kilitleri kırılmak suretiyle girilerek elektronik tartı aletinin çalındığı, 10/11/2010 tarihinde suç konusu edilen tartının ..... isimli sanık tarafından mağdura teslim edileceğinin söylenmesi üzerine mağdurun durumu kolluğa haber verdiği, daha sonra adı geçenin yakalandığı ve savunmasında........ isimli sanıktan satın aldığını beyan ettiği, ........'ın ise sanık ........'dan satın aldığını dile getirdiği, ancak sanığın hiç bir aşamada suçu kabul etmediği,

aleyhine sanık Mustafa'nın suç atma niteliğinde kalan ve sanık tarafından kabul edilmeyen anlatımları dışında, hükümlülüğüne yeterli, hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2)TCK'nın 142/4. maddesi uyarınca hırsızlık suçu ile birlikte işlenen işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarında şikayet aranmadığı halde şikayetten vazgeçme nedeniyle yazılı şekilde düşme kararı kurulması,

3)Şartları bulunmadığı halde TCK 168. maddesinin uygulanması,

4)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,