Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/9401 K.2015/6375

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı TCK'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3.maddeleriyle Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 23.02.1938 günlü, 1937/23 – 1938/9 ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.05.1999 günlü 133/142 sayılı kararları ışığında, somut olayla ilgili 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522, 102/3 ve 104/2. maddeleriyle 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 66/1-e, 67/4; 151/1, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda;zamanaşımı yönünden 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına bulunduğunun anlaşılmasıyla yapılan incelemede;

Sanığın 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesindeki tanıma göre gündüzden sayılan vakte düşen zaman diliminde, şikayeti devam eden yakınanın sağlam ve muhkem yapıdaki aracının camını kırarak hırsızlık şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 151/1. maddelerindeki suçların gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının karar tarihi olar 13.12.2006 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,