Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/9870 K.2016/1935

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa çıkarılan karar tebligatı geçersiz olduğundan 19.07.2011 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararın kaldırılması ile yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık eylemi teşebbüs aşamasında kaldığı halde sanığın cezasında 5237 sayılı TCK’nın 35. maddesi uyarınca teşebbüs indirimi yapılmaması,

2-Sanığın eylemini 5237 sayılı TCK’nın 6/1-e maddelerinde belirtilen zaman dilimlerinden gece işlediği sabit olduğu halde, 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca, hırsızlık suçundan hükmedilen cezanın arttırılmaması suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğunun yalnız kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

4-Kurulan hükmün gerekçesinde teşdiden ceza verildiği belirtilmesine karşın, alt sınırdan hüküm kurularak çelişki yaratılması,