Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/9960 K.2016/2350

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların yakalandıklarında, taşıdıkları mazotu çaldıkları yeri söylemeleri neticesinde iadenin sağlanmış olması karşısında, sanıklar hakkında verilen cezada, 5237 sayılı TCK’nın 168/1. maddesi ile indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesi uyarınca cezalarında indirim yapılırken 2 yıl 7 ay 7 gün yerine, 1 yıl 19 ay 7 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğunun yalnız kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,