Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/12185 K.2017/3472

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılanın kamyonetin kapılarını kilitlediğini beyan etmesi karşısında; sanığın eylemi 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu halde, hükümde önce sanığın eyleminin TCK’nın 141/1 maddesinde suç olarak tanımlandığı belirtilip uygulama yapıldıktan sonra aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi uyarınca uygulama yapılarak çelişki yaratılması,

2-Sanığın, katılana ait aracı çaldıktan sonra aracın bir kısım aksamına zarar verdiği, sanığın eyleminin bir bütün olarak hırsızlık suçunu oluşturacağı, hırsızlığa konu araçta meydana gelen zararın ayrıca mala zarar verme suçunu oluşturmayacağı göz ardı edilerek, sanığın beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,