Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/12807 K.2018/13097

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanığın, mağdurun da ikamet ettiği ... konutlarına girerek apartmanın ortak alanlarından olan koridorda ve kapı önlerinde bulunan ayakkabıları çalması şeklindeki eylemde konut dokunulmazlığının ihlali suçunun da oluşabileceği değerlendirildiğinden, bu suç yönünden dava zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/12/2009 tarih, 2009/6-242 Esas ve 2009/291 sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, her ne kadar birden fazla müştekiye karşı benzer şekilde kapı önlerinden ayakkabı çalınması şeklindeki eylemlerde TCK'nın 145. maddesinde belirtilen değer azlığının uygulanamayacağı, sanığın eylemi her bir müştekiye karşı ayrı ayrı değerlendirilse de, değer bakımından çalınan şeylerin toplamının değeri üzerinden bir değerlendirme yapılması gerektiğine değinilmiş ise de.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun içtihadına konu somut olayda sanıkların birden fazla kişi olarak, bu iş için araç tahsis edip bir plan dahilinde hareket ettikleri, somut olayda ise sanığın dosya kapsamına göre tek başına, yürüyerek, bir plan dahilinde olmadan rastgele suça konu ...konutlarına girip kapı önlerinde duran ayakkabıları aldığı; her iki olayın gelişim şekli, sanık veya sanıkların kastlarının yoğunluğu, somut olayın özellikleri farklılık arzettiğinden Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun yukarıda tarih, esas ve karar numarası yazılı kararındaki görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın mağdura ait evin önünden takdiri kıymet tutanağına göre 30,00 TL değerinde olan bir çift ayakkabıyı çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de; T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,