Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/1570 K.2016/9691

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü: Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun hükümlü tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda hükümlü ve diğer üç suç arkadaşının, müştekiye ait işyerinin sağlam kapı kilidini kırmak suretiyle sigara ve paraları hazırlayıp otomobile yerleştirdikleri, bir miktar sigara ile hükümlünün firar ettiği, bu şekilde hırsızlık yaptıklarının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun tamamlandığı da dikkate alınarak eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b. maddesine uyduğu gözetilip, yakınma bulunduğu için mala zarar verme suçu yönünden uzlaşma olanağı sağlandıktan sonra,

5252 sayılı Yasa'nın 9/3 maddesi uyarınca, hükümlünün yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, hükümlünün, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 116/2-4, 119/1-c, 151/1, 53. maddelerine karşılık 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 522, 81/2. maddelerine uyan eylemi nedeniyle denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken,

yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,