Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/16226 K.2017/16861

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Katılan ..., tanık ... anlatımlarına ve sanık ...'nın savunmanı yanında polise verdiği ifadeye göre, katılanın suça konu otomobilinin çalındığını görünce, tanık ... ile birlikte çalan kişilerin peşine başka bir otomobil ile düştüklerini ve kesintisiz takip sonucunda önlerini kestiklerini ve katılanın araçtan inerek sanıkları durdurmak istediği sırada çalınan otosunun içindeki sanıklardan birinin silah çektiğini, bunun üzerine katılanın geri çekildiğini ve çalan kişilerin suça konu otomobil ile kaçmayı sürdürdüklerini belirtmiş olmaları karşısında;

eylemin sübutu halinde, 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c. maddesinde düzenlenen yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Suça konu otomobilin kilitli kapısının spatula ile açılarak düz kontak yapmak suretiyle çalınması eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturacağı düşünülmeden, aynı Yasa'nın 142/2-d maddesi uyarınca uygulama yapılması,

3-Suçu birlikte işleyen sanıklardan neden oldukları yargılama giderlerinin “ayrı ayrı” yerine “müteselsilen” alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,