Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/16421 K.2017/1876

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Ceza Genel Kurulu’nun 30.09.1991 tarihli ve 223/240 sayılı kararında açıklandığı üzere; somut olayda; sanığın, parayı katılanın üzerinden değil, sanığa katılan tarafından teslim edilmiş cüzdandan aldığı, “özel becerinin, elde veya üstte taşınan eşyaya yönelik olması” koşulunun gerçekleşmediği, sanığın eyleminin TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna uyduğunun anlaşılması karşısında, tebliğnamede yer alan eylemin TCK'nın 142/2-b maddesine uyduğuna dair görüşe iştirak edilmemiştir.

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçu da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca, "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usullere göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,