Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/16897 K.2016/12895

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın suç tarihinde evinde misafir olarak kaldığı mağdurun cep telefonunu çalarak evden ayrılması şeklindeki eyleminin, TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 141/3. maddesinden hüküm kurulması,

2)Bozmadan önce verilen ve sanık müdafi tarafından temyiz edilen, 18.04.2007 tarihli kararda sanığın adli para cezasına mahkum edilmesine karar verildiği, bozma sonrasında, CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, daha sonra sanığın 5 yıllık denetim süresi içinde yeniden suç işlediğinin ihbarı üzerine, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verilerek, TCK'nın 141/1 ve 62. maddeleri uyarınca sanığın hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; bozmadan önce verilen 18.04.2007 tarihli kararın 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak teşkil ettiği ve sonuç ceza olarak hapis cezasına değil adli para cezasına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,