Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/3518 K.2018/3517

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine imkan verecek şekilde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde mevcut delillerin tartışılması, değerlendirilmesi, reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan delillerin neler olduğu ve nedenlerinin gösterilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği, tüm bunların ışığında ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesi,

uygulanacak kanun maddesi ve CMK’nın 230. maddesinde belirtilen diğer unsurların bulunması gerektiği gözetilmeden 18.02.2009 tarih, 2008/550 Esas ve 2009/87 Karar sayılı hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara atıfta bulunularak gerekçesiz hüküm kurulması,

2-Sanığın, 04.02.2004 tarihinde gece vakti saat 20.30 ile 22.30 aralığında müştekiye ait aracın camını kırarak, araç içerisinde bulunan 1 adet teybi çaldığı ve başka bir suçtan dolayı yakalandığında müştekiye ait teybi sakladığı yeri gösterip iadesini sağladığı olayda.

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı 5237 sayılı TCY'nın 142/1-b, 143. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522/1, 523/2 maddelerinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu,

eylemin 5237 sayılı Yasa'nın 142/1-b, 143, 168/1. maddelerinde belirtilen hırsızlık suçunun yanı sıra anılan Yasa'nın 151/1 maddesindeki mala zarar verme suçunu da oluşturduğu ve suç tarihi itibariyle mala zarar verme suçunun şikayete tabi olduğu, müştekinin de şikayetçi olmadığı gözetilerek, 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522/1, 523/2 maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 168/1 maddeleri uyarınca uygulanan yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilerek,

sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Kanun'un belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik ve denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması,

3-04.02.2004 günü güneşin 17.12'de battığı, 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 18.12'den sonraki zaman diliminin gece vakti sayıldığı, sanığın ve müştekinin beyanlarına göre suçun saat 20.00-21.00 aralığında gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

4-Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkasının bulunmamasına rağmen, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,

5-Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması sırasında, TCK'nın 168. maddesinin hangi fıkrası uyarınca indirim yapıldığının karar yerinde gösterilmemesi,

6-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,