KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2016/5384 E., 2018/121 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Ocak 2018
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
309 kelime·2 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Suça sürüklenen çocuklar hakkında hüküm kurulurken hatalı olarak TCK'nın 168/1. maddesinin aynı Kanun'un 31/3. maddesinden önce uygulanmış olması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Suça sürüklenen çocuklar hakkında tanzim edilen adli tıp raporu için takdir edilen 75,00 TL ücretin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3. maddesine ve Çocuk Haklarına Dair Sözleşmeye göre kendisinden tahsil edilemeyeceği, bu miktar düşüldükten sonra geriye kalan 32,80 TL yargılama giderinin ise suça sürüklenen çocukların payına düşen miktar itibarıyla 6183 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinde belirlenen 20,00 TL’den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi gereğince Devlet Hazinesine yüklenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3. maddesi ve Çocuk Haklarına Dair Sözleşme de dikkate alınmak suretiyle, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hükümden, yargılama gideri ve rapor ücretine dair bölüm çıkartılarak,
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2016/5384, K. 2018/121, 8 Ocak 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama