Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/5664 K.2018/6217

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Sanık ... hakkında suç eşyaının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi uyarınca sanıkların Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama giderlerinden ayrı ayrı olarak sorumlu tutulmaları gerektiği düşünüldüğünde sanıkların payına düşen yargılama giderinin 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde, yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de,

hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin miktarından az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usûl ve kanuna uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA II-Sanık ... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

1-Sanık ...'ın müştekiye ait emlak ofisinden sonra bağ evine de girdiklerini beyan ettiği, sanık ...'in hazırlık aşamasındaki Cumhuriyet savcısı huzurundaki ifadesinde müştekinin bağ evinden hırsızlık eylemi nedeniyle hakkında ayrıca soruşturma yapılarak tutuklandığını ifade ettiği anlaşılmakla; gerçeğin şüpheye yer vermeyecek şekilde açığa çıkartılması, zincirleme suç hükümlerinin uygulama yeri bulunup bulunmadığının tespiti ile varsa mükerrer cezalandırılmanın önüne geçilmesi bakımından, sanık hakkında müştekiye karşı önceki tarihli eylemi nedeniyle açılmış kamu davası olup olmadığı araştırılarak, varsa dava dosyası getirtilip incelenerek,

5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı, değerlendirilerek TCK'nın 43. maddesinin uygulanma koşullarının gerçekleştiğinin tespiti halinde Ceza Genel Kurulu'nun 21.05.2013 tarih, 2012/13-1543 Esas ve 2013/257 Karar 15.03.2016 tarih, 2014/10-847 Esas ve 2016/120 Karar sayılı kararlarındaki

ilkelerde dikkate alınarak TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırım, kesinleşen dosyalar yönünden de mahsup işleminin yapılması gerektiği gözetilmeksizin eksik kovuşturma sonucu hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Sanığın eylemini kolluk ifadesinde saat 23.00’da, duruşmadaki ifadesinde ise saat 21:00 sıralarında gerçekleştirdiğini belirttiği, mahkemece şüphe hali sanığın lehine yorumlanarak suçun gündüz vakti işlendiğinin kabul edildiği, suç tarihinde güneş batış saatinin 19:55 olduğu dolayısıyla gece sayılan zaman diliminin 20.55 saatiyle başlamış olduğu ve bu haliyle her durumda sanığın eylemini gece sayılan zaman diliminde gerçekleştirdiği anlaşılmakla; sanık hakkında TCK’nın 142/1-a maddesi uyarınca hükmolunan cezadan aynı Yasa'nın 143. maddesi uyarınca artırım yapılması ve TCK'nın 116/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi uyarınca sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı olarak sorumlu tutulmaları gerektiği düşünüldüğünde sanıkların payına düşen yargılama giderinin, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktar olan 20 TL'nin altında kaldığının anlaşılması karşısında, hazineye yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/ 85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsamında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması