Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/7290 K.2016/9034

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27/11/2010 gün 2011/274-300, 06/12/2008 gün 144-234, 23/09/1974 gün 224-408 ve 16/04/1973 gün 213-345 sayılı kararlarında açıkça vurgulandığı üzere temyiz süresinin geçirilmesinden sonra eski hale getirme başvurularını değerlendirme yetkisinin Yargıtay'da olduğu belirtilmiştir.

Somut olayımıza gelince, sanığın yokluğunda verilen karar savunmasının alındığı sırada bildirdiği adrese (aynı zamanda adres kayıt sisteminde kayıtlı olan adres) 30.11.2015 tarihinde Tebligat Yasası'nın 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, sanık müdafi 22.02.2016 tarihli dilekçesi ile tebligatın usulüz yapıldığını, bu nedenle infazın durdurulmasını ve kararın bozulmasını talep ettiği, mahkemece 24.02.2016 tarihli ek karar ile gerekçeli kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği belirtilerek taleplerin reddine karar verildiği,

sanık müdafiinin 02.03.2016 tarihli dilekçesi ile aynı gerekçelerle bu karara da itiraz ettiği olayda, anılan Ceza Genel Kurul Kararları ışığında ve 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme istemi konusunda karar verme görevi, bu istemle birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay’a ait olduğu gözetilerek, infazın durdurulması ve temyiz taleplerinin reddine ilişkin ...

Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.02.2016 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğunu kabul edilerek yapılan incelemede,