Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/8856 K.2018/10407

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümde 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması konusunda bir karar verilmemiş ise de, söz konusu maddenin hapis cezasına ilişkin mahkumiyetin kanuni sonucu olması nedeniyle infazda nazara alınması mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında tekerrrür uygulamasına esas alınan Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/110 Esas ve 2014/122 Karar sayılı ilamında hükmolunan adli para cezasından ibaret hükümlülüğün, 5219 sayılı Kanun'un 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK’nun 305/1. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan tekerrüre esas alınamayacağından ve sanığın tekerrüre esas başkaca hükümlülüğü bulunmadığının gözetilmemesi,

2-Mükerrir olan sanık hakkında TCK’nın 58/6-7. maddesi gereğince “Mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazın tamamlanmasından başlamak üzere 1 yıl süre ile denetim süresi belirlenmesi,