Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/2662 K.2017/6775

Hırsızlık ve başkasına ait kredi kartını izinsiz kullanmak suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 245/1, 168/1 (iki kez), 62/2 (iki kez) ve 52/2. maddeleri gereğince 1.320,00 Türk lirası, 1 yıl 3 ay hapis ve 20,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hırsızlık suçundan kurulan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresi belirlenmesine,

önceki hükümde yer almayan 1 yıl 3 ay hapis ve 20,00 Türk Lirası adli para cezasına ilişkin hükmün çektirilmemesine dair Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/06/2010 tarih, 2010/260 Esas ve 2010/349 Karar sayılı kararına karşı Yüksek Adalet Bakanlığının 28/02/2017 tarih ve 94660652-105-45-820-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/03/2017 tarih ve 2017/14388 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

MEZKUR İHBARNAMEDE

Dosya kapsamına göre, sanığın 2004 yılında katılana ait kredi kartını çaldıktan sonra bu kredi kartı ile alışveriş yapmak suretiyle haksız menfaat temin ettiğinden bahisle hakkında yapılan yargılama neticesinde, Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/12/2005 tarih, 2005/398 Esas ve 2005/654 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 145 ve 168//2. maddeleri uyarınca 1.320,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu hükmün sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 22/03/2010 tarih, 2007/2375 Esas ve 2010/2830 Karar sayılı kararı ile sanık lehine bozulduğu,

bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde, sanık hakkında hırsızlık suçundan mahkumiyetine, ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, başkasına ait kredi kartını izinsiz kullanmak suçundan ise mahkumiyetine ve önceki hükümde yer almayan 1 yıl 3 ay hapis ve 20,00 Türk Lirası adli para cezasına ilişkin hükmün çektirilmemesine karar verildiği anlaşılmış ise de;

1-Sanığın haksız olarak ele geçirdiği, şikayetçiye ait kredi kartı ile alışveriş yapmak suretiyle menfaat temin etmekten ibaret eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 491/3 ve 504/3 ile 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b ve 245/1. maddelerindeki suçları oluşturduğu gözetilerek her iki kanun maddelerinin karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği, 765 sayılı Kanun'un 504/3. maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçuna bakmak ve delilleri takdir etmek görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, karşılaştırmanın uygulanma yeri bulunmayan 765 sayılı Kanun'un 525/b-1 maddesi ile yapılarak hüküm kurulmasında,

2-Sanık hakkında Manisa 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 13/12/2005 tarihli ilk kararında hırsızlık suçundan mahkumiyetine karar verildiği, ve kararın sanık tarafından temyiz edildiği gözetilmeden, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda kazanılmış hakka dokunularak önceki mahkumiyet hükmünde yer almayan bir suçtan dolayı sanık aleyhine uygulama yapılıp karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Denilerek 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün verilen 28/02/2017 tarih ve 94660652-105-45-820-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar olunmuştur.

EREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ

1-Yüksek Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma talebinde ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesinde de belirtildiği gibi suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu ve 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümleri bakımından sanığın lehine uygulanacak kanun ve maddelerinin belirlenmesi gerektiği, bu bağlamda sanığın haksız olarak ele geçirdiği şikayetçiye ait kredi kartı ile alışveriş yapmak suretiyle menfaat temin etmekten ibaret eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 491/3 ve 504/3. maddesinde yazılı suçları,

ya da 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b ve 245/1. maddelerindeki suçları oluşturduğu gözetilerek her iki kanun maddelerinin karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği, 765 sayılı Kanun'un 504/3 maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçuna bakmak ve delilleri takdir etmek görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, karşılaştırmanın uygulanma yeri bulunmayan 765 sayılı Kanun'un 525/b-1 maddesi ile yapılarak hüküm kurulmasında,