Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/2798 K.2019/809

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, akrabası olan mağdura ait kimlik belgesini çalarak kendi fotoğrafını yapıştırıp kullanmaktan ibaret iddia nedeni ile sahtecilik suçundan yürütülen soruşturma akıbeti araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Mağdurun kaybolduğu düşüncesi ile kendisine ait kimlik belgesi yönünden yenileme başvurusunda bulunup bulunmadığı, bulunmuş ise buna ilişkin başvuru belgeleri ile suça konu kimlik belgesi ile KKTC’ye giriş yapılan tarihlere ilişkin belgeler getirtilip başvuru tarihi ile, hırsızlık ve sahtecilik suçuna konu kimlik belgesi kullanılarak KKTC’ye giriş yapılan tarihler karşılaştırılıp sanığın mağdura ait kimlik belgesini, hırsızlık kastı ile mağdurun rızası olmaksızın alıp almadığı kesin olarak saptanıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanığın mâhkumiyetine karar verilmesi,

3-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.