Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/2838 K.2018/13333

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın aynı apartta oturan müştekilerin laptoplarını aldığı ve bu laptopların farklı kişilere ait olduğunu bilemeyecek durumda olduğunun anlaşılması karşısında; eylemin tek hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, yazılı şekilde 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinden uygulama yapılması,

2-Sanığın hırsızlık eylemi için mahkemenin 21/01/2016 tarihli kararıyla eylemin 2 hırsızlık suçunu oluşturduğundan bahisle TCK'nın 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca 2 kez 4 yıl 2 ay olmak üzere toplam 8 yıl 4 ay hapis cezası verildiği, sanığın temyizi üzerine Dairemizin sanık lehine olan bozma kararından sonra mahkemenin 25/11/2016 tarihli kararıyla TCK'nın 142/2-d, 43 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezası verildiği, mahkemenin son kararında ilk karardan daha az ceza verilmesine rağmen verilen son karardaki ceza miktarının 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gerekçe gösterilerek ceza miktarının 4 yıl 2 ay olarak belirlenmesi,

3-Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,