Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/3276 K.2019/1562

Yerel mahkemece sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;

04.02.2008 tarihli hükümde sanık hakkında verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK'nun 51. maddesi gereğice ertelendiği, sanık müdafiinin bu kararı temyiz etmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 08.05.2014 tarihli kararıyla 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması" müessesesinin yanlış değerlendirilmesi sebebiyle "Bozma" kararı verildiği,

1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi gereğince ''Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet Savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm,

evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz.'' şeklindeki düzenleme gereğince kazanılmış hakkın sonuç ceza miktarı yönünden oluşacağı ancak somut olayda olduğu gibi bozmadan önce verilen ve sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilen kararda sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi erteleme yönünden kazanılmış hakkın oluştuğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ertelemeye yer olmadığına ilişkin bölümün çıkarılarak,