Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/3303 K.2018/614

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5320 sayılı Kanun'un “Temyiz ve karar düzeltme” başlıklı 8. maddesine göre ise.

Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca Resmi Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ila 326. maddeleri uygulanır.

Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez.

Dava dosyasında her ne kadar son hüküm 01.12.2016 tarihinde verilmiş ise de, Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.12.2006 tarih, 2006/452 Esas ve 2006/695 sayılı karar ile sanık hakkında erteli mahkumiyet hükmü kurulduğu, dosyanın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay'a gönderildiği, Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 30.06.2010 tarih, 2009/25656 Esas, 2010/11742 Karar sayılı ilamı ile bozularak ilk derece mahkemesine iade olunduğu anlaşılmakla, yargı yolunun temyiz olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Anayasa'nın 141. ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230. ve 289. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine imkan verecek şekilde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde mevcut delillerin tartışılması, değerlendirilmesi, reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan delillerin neler olduğu ve nedenlerinin gösterilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği, tüm bunların ışığında ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesi, uygulanacak kanun maddesi ve CMK’nın 230. maddesinde belirtilen diğer unsurların bulunması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a)Sanık ...'ın bütün aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan ettiği, sanığın araç ve aracın bagajındaki demir kesme makası üzerinde bulunana parmak

izlerinin ise haklarındaki soruşturma evrakı tefrik edilen... ve... ile birlikte denize gitmesi nedeniyle bu malzemelere dokunduğunu, suçsuz olduğunu savunması karşısında, soruşturma aşamasında evrakları tefrik edilen... ve... hakkında yapılan adli işlemlere ilişkin evraklar celp olunarak,... ile... hakkında kamu davası açılıp açılmadığı, açılmış ise akıbeti tespit edilip onaylı örnekleri bu dosya üzerine alınarak sanığın hukuki durumun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

b)Somut olayda sanığın müştekiye ait iş yerinin kapısını zorladığı ancak açamadığı için hırsızlık eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı, dükkanın içine giremediği için hırsızlık suçuna konu olacak mallara ilişkin bir özgülemenin somut olayda belirlenebilir nitelikte olmadığı, sanığın ne çalacağı bilinmeden, çalınacak malın değerinin az sayılarak sanığa verilen cezada TCK'nın 145. maddesinin hatalı olarak uygulanması,

c)Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine, aynı maddenin diğer haklar ile a,b,d ve e bentlerindeki hak yoksunluğun ise infaz tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması, ayrıca T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,